ကိုရင္ေလး အထင္မေသးနဲ႔

ကိုရင္ေလး အထင္မေသးနဲ႔

ကုိရင္ကေလး ထင္မေသးႏွင့္
သကၤန္းညစ္ထပ္ မ်က္ေခ်းႏွပ္ႏွင့္
မသပ္မပယ္ ကုိရင္ငယ္ဟု
စိတ္၀ယ္မေလး ထင္မေသးႏွင့္

ေခါင္းမွာေပြးဒက္ အနာစက္ႏွင့္

မရွက္တတ္ေပ သာမေဏဟု
႐ုိေသကင္းေ၀း ထင္မေသးႏွင့္

ဆူညံေျပးလႊား ေဆာ့ကစားလ်က္
ေနျငားကုိပင္ မဆင္ျခင္ဘဲ
စိတ္ေထြျပစ္ေထြး ထင္မေသးႏွင့္

ေႁမြေဟာက္ ေႁမြေပြး ပိစိေကြးဟု
အေရးမထား ကုိင္တြယ္ျငားက
ဆိပ္မ်ားျပင္းျပ ကုမရသုိ႔
တူလွေလအင္ ေမာင္ကုိရင္၀ယ္
က်င့္စဥ္သီလ ဆိပ္ျပည့္၀လ်က္
သံဃာ့ဂုဏ္ပန္း ထံုျပည့္လွ်မ္း၏

ကုိရင္ကေလး ပိစိေကြးလည္း
ျဖဴေဖြးသီလ က်င့္ေဆာင္ရသည္
ဒသလိင္ဒဏ္ ေသခံယံႏွင့္
တစ္ဖန္ ခႏၶက စုဒၵသ ဟု
သီလဆိပ္မ်ိဳး တစ္ရာ့ကုိးႏွင့္
ျပည့္ၿဖိဳးစံုလင္ ဂုဏ္ပန္းလြင္၏

ဆင္ျခင္႐ႈက လူ႔သီလမွာ
ငါးပါးသာတည့္ ညစာေသာက္စား
သားမယားႏွင့္ ေမာ္ႂကြားေန႔စဥ္
ေပ်ာ္ပြဲဆင္လည္း ကုိရင္ကေလး
ပိစိေကြးကား စာေရးစာအံ
တညံညံႏွင့္ ဆာျပန္ေသာ္လည္း
ထန္းလ်က္ခဲမွ် မစားရဘဲ
ေပ်ာ္ပြဲကင္းကြာ ေနရရွာ၏

ေသခ်ာစဥ္းစား ဆင္ျခင္ပြားက
ဘုရားေျမးေတာ္ ကုိရင္ေမာ္ကား
အေဟာ္၀တ ၾကည္ညိဳရာ့မုိ႔
ေတြးဆဆင္ျခင္ ဉာဏ္သက္၀င္လ်က္
ကုိရင္ကေလး ထင္မေသးႏွင့္
ဇိေနးရွင္ခ်စ္ ေျမးပါတကား။

Unknown, Photo by Ko Kyaw thu.

 

facebook ကေနကူးလာတာပါ။

တင္ျပသူ ရန႔ံစံအိမ္ အခ်ိန္ 9:38 AM

သာသနာႏွစ္ေရတြက္နည္း

သာသနာသကၠရာဇ္ေရတြက္နည္းကေတာ့ အက်ဥ္းခ်ဳပ္မွတ္ရင္ ေရာက္ရွိတဲ့ ျမန္မာသကၠရာဇ္ကိုတည္
၁၊ ၁၊ ၈၊ ၂၊ ေပါင္းထည့္လိုက္ပါ။ (ဧေကာ၊ ဧေကာ၊ အ႒၊ ေဒြ)လို႔ လကၤာမွတ္စီၾကပါတယ္။
ဗဟုသုတရေအာင္ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုထည့္ရတယ္ဆိုတာ အနည္းငယ္အက်ယ္ေရးလိုက္ပါတယ္။

ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ ဘိုးေတာ္ သီရိမဟာမာယာေဒဝီ၏ ခမည္းေတာ္ အၪၨနမင္းႀကီးဟာ အတိတ္သကၠရာဇ္(၈၆၄၉)ခုကိုျဖိဳခ်ၿပီး သကၠရာဇ္ (၁)ခု ကစလို႔ မဟာသကၠရာဇ္လို႔ ေခၚေစခဲ့ပါသတဲ့။
ဘိုးေတာ္အဥၨနမင္းႀကီး စတင္ေရတြက္တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ မဟာသကၠရာဇ္ ၆၈-ခုမွာ ဘုရားအေလာင္းဖြားျမင္ခဲ့တယ္။ မဟာသကၠရာဇ္ (၁၄၈)ခုႏွစ္ ကဆုန္လျပည့္ေန႔မွာ ပရိနိဗၺာန္ ဝင္စံေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

• အျပည့္အစံုဖတ္ရန္ •

Tuesday, September 17, 2013

ကိုးကြယ္တယ္ဆိုတာ..ဘာလဲ?

ဗုဒၶဘာသာဝင္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ရတနာသံုးပါးကိုကိုးကြယ္ရတယ္။ က်မ္းဂန္စကားနဲ႔ေျပာရင္သရဏဂံုတည္ ရ တယ္။ ‘သရဏဂံု’လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ေၾကာက္မသြားနဲ႔။ အဲဒီလိုေျပာလိုက္ရင္တို႔ျမန္မာစကားက ဘယ္ေရာက္ သြားလဲ... သိလား။ လူေသဆံုးတဲ့ဆီေရာက္သြားေရာ။ ဘုန္းႀကီးေတြ သရဏဂံုတင္တဲ့ဆီစိတ္ေရာက္ သြားတယ္။ ေဝါဟာရဆိုတာ မလြယ္ဘူး။

‘သရဏဂံု’ ဆိုတာပါဠိလို ‘သရဏဂမန’ လို႔ေခၚတယ္။ အဲဒီ ‘သရဏ ဂမန’ ကေန‘သရဏဂံု’လို႔ဆိုလိုက္ေတာ့ နားမလည္ၾကဘူး။ ေရွးက ျမန္မာေတြကပါဠိကို ျမန္မာျပန္တဲ့အခါ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း ျမန္မာျပန္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့လည္း ပါဠိပ်က္သံနဲ႔ပဲ ေျပာ တယ္။

‘စိတ္’ဆိုတဲ့ စကားလံုး ရွိေသးတယ္။ ‘စိတ္’ဆိုတဲ့ စကားကို ျမန္မာစကားလို႔ ထင္ေနၾကတယ္။ ‘စိတၱ’ဆိုတဲ့ ပါဠိကေန ‘စိတ္’ဆိုၿပီး ပါဠိပ်က္စကားသံုးၾကတာ။ ျမန္မာမႈျပဳၾကတာပဲ။ အဲဒီလိုပဲ သရဏဂံုဆိုတာလည္း ဒီအ တိုင္းပဲ။ ‘ဂမန’ကို (ဂုမ္/ဂံု)လို႔ ဘာသာျပန္ၿပီးေတာ့၊ ‘သရဏ’ ကေတာ့ ‘သရဏ’ပဲ။ ‘သရဏဂမန’လို႔ မေခၚဘဲနဲ႔ ‘သရဏဂံု’လို႔ လြယ္လြယ္ ေခၚၾကတယ္။

သရဏဆိုတာ

‘သရဏ’ဆိုတာ ဘာလဲ?

‘ဂမန’ဆိုတာ ဘာလဲ?

‘သရဏ’ဆိုတာ ‘ဘုရားကို ကိုးကြယ္ျခင္း၊ ဆည္းကပ္ျခင္း’ပဲ။

‘သရဏ’ကို က်မ္းဂန္ေတြကဘယ္လို ဖြင့္ျပထားသလဲဆိုေတာ့ ‘အပါယ္ေလးပါး၌ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲမႈကိုသတ္ တတ္ ညႇဥ္းဆဲတတ္ ပယ္သတ္တာ’ကို ‘သရဏ’လို႔ ေခၚတယ္။ ‘သရဏ’ဆိုတာ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ‘ညႇဥ္းဆဲ တတ္တာ၊ ပယ္သတ္တတ္တာပဲ’။

ဘာကို ညႇဥ္းဆဲတတ္တာလဲ?

ဒုကၡကို ညႇဥ္းဆဲတတ္တာ၊ ဒုကၡကို ကာကြယ္ေပးတာပဲ၊ ဒုကၡမရွိေအာင္ လုပ္ေပးတာ။ ဘုရား တရား သံဃာ ရတနာသံုးပါးဟာ တို႔ကိုေဘးရန္ေတြ ကာကြယ္ေပးတယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡမွ ကာကြယ္ေပးတယ္။ အပါယ္က်တဲ့ ဒုကၡမွ ကာကြယ္ေပးတယ္။ ကာကြယ္ေပးတယ္လို႔ သံုးၾကစို႔။ တိုက္႐ိုက္ေျပာရင္ ပယ္သတ္တယ္၊ ညႇဥ္းဆဲ တယ္လို႔ ဒီလို သံုးရမယ္။ ျမန္မာလို ျပန္ရင္ေတာ့ ‘ကိုးကြယ္ရာ’လို႔ ျပန္ထားတယ္။

• အျပည့္အစံုဖတ္ရန္ •

Monday, September 16, 2013

တန္ခုိးၿဖင့္မၿပသနိင္သည့္ နိဗၺာန္ကုိ စိုးစဥ္းမွ်တူညီေသာဂုဏ္မ်ားၿဖင့္ ၿပသရာ

နိဗၺာန္သည္ ထင္ရွားစြာရွိေသာ ပရမတ္တရားပင္ၿဖစ္၏။ ပရမတ္ တရားၿဖစ္လို ့သေဘာေတြကုိ ဥာဏ္ၿဖင့္သာ ရူၿမင္သိရွိနိင္ေပ၏။ နိဗၺာန္၏ အဆင္းသဏၭာန္ အရြယ္အစား အတုိင္းအတာကို မည္သည့္ နည္းႏွင့္မ်ွ ေဆာင္ၿပ၍ မရနိင္ေပ။ စိတ္ ကိုအေလ့အလာၿပဳၿပီး၍ အဘိဥာဥ္ တန္ခုိးႏွင့္ ၿပည့္စုံေသာ ပုဂၢိဳလ္ သည္ မဟာသမုဒၵရာ ကုိ ၿခင္တြယ္မည္ဆုိေသာ္ ၿခင္တြယ္နိင္ရာ၏။ မဟာသမုဒၵရာမွာ ေနထုိင္ၾကေသာ သတၱ၀ါတို ့ကုိ ေရတြက္မည္ဆိုေသာ္ ေရတြက္နိင္ရာ၏။ ထုိပုဂၢိဳလ္ သည္ နိဗၺာန္ ၏ အဆင္းသဏၭာန္ အရြယ္အစား အတုိင္းအတာ ကို မည္သည့္ နည္းႏွင့္မွ် မ ေဆာင္ၿပ နိင္ေပရာ သုိ ့ေပမယ့္ နိဗၺာန္ကုိေဆာင္ယူၿခင္းငွာမၿပသ နိင္ေသာ္လည္း စုိးစဥ္း မွ် တူညီေသာ ဂုဏ္ကုိ တူညီေသာ သေဘာၿဖင့္ ဆီေလ်ာ္ ဥပမာ ၿပသနိင္၏။

နိဗၺာန္ႏွင့္ ဆီေလ်ာ္ တူညီေသာ ဂုဏ္တို ့မွာ
ပဒုမၼာၾကာ၏ ဂုဏ္တစ္ပါး၊ ေရ၏ ဂုဏ္ ႏွစ္ပါး၊ ေဆး၏ ဂုဏ္သုံးပါး၊ မဟာသမုဒၵရာ၏ ဂုဏ္ေလးပါး၊ ေဘာဇဥ္၏ ဂုဏ္ငါးပါး၊ ေကာင္းကင္၏ ဂုဏ္ဆယ္ပါး၊ ပတၱၿမား ရတနာ၏ ဂုဏ္သုံးပါး၊ စႏၵကူးနီ ၏ ဂုဏ္သုံးပါး၊ ေထာပတ္ၾကည္၏ ဂုဏ္သုံးပါး၊ ေတာင္ထြတ္၏ ဂုဏ္ငါးပါး တို ့သည္ နိဗၺာန္ႏွင့္ဆီေလ်ာ္ကုန္၏။

• အျပည့္အစံုဖတ္ရန္ •

ေထရ၀ါဒႏွင္႔ ပိဋကတ္ သံုးပံု ဆုိသည္မွာ

ေထရ၀ါဒႏွင္႔ ပိဋကတ္ သံုးပံု ဆုိသည္မွာ

ေထရ၀ါဒႏွင္႔ ပိဋကတ္ သံုးပံု ဆုိသည္မွာ...

ေထရ၀ါဒဟုေသာ အသံုးအႏွဳံးသည္ သက္ႀကီး၀ါႀကီးပုဂိၢဳလ္မ်ား (ေထရ) ေလွ်ာက္ေသာလမ္း ဟု သဒၵါအလိုအရ အဓိပၸာယ္ ရေပသည္။ ေထရ၀ါဒဂိုဏ္းသည္ ဗုဒၶ၏အဆံုးအမမ်ားကို မူလအတိုင္းမွတ္တမ္းတင္ ထိန္းသိမ္းထားေသာ ပါဠိ တိပိဋက (ပိဋကတ္ သံုးပံု )အတိုင္းအစဥ္တစိုက္ လက္ခံပါသည္။ ေထရ၀ါဒဂိုဏ္း၏အေလးထားမႈမွာ ဗုဒၶ၏ အဆံု းအမမ်ားကို စစ္မွန္ေသာ မူလ အေျခအေနအတိုင္းထိန္းသိမ္းျခင္းႏွင့္ အနာဂါတ္ မ်ဳိးဆက္အဆက္က္ လက္ဆင့္ကမ္းျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဗုဒၶ၏အဆံုးအမမ်ားဆိုရာတြင္ လူပုဂၢဳိလ္မ်ားအား လြတ္ေျမာက္ရာကို မည္သို႔ ရွာေဖြရမည္ကို ညႊန္ျပႏိုင္စြမ္း အျပည့္အ၀ ရွိေသာ လြတ္ေျမာက္ေရးအဆံုးအမ လမ္းညႊန္မႈမ်ားဟု ယူဆရေပမည္။

ထိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ ပင္ အဆံုးအမမ်ား၏စြမ္းရည္ျပည့္၀ ထိေရာက္မႈကို ေခတ္အဆက္ဆက္ အျမင့္ဆံုးရွိျမဲ ရွိေနေစရန္ အလို႔ငွာ ဗုဒၶ၏အဆံုးအမမ်ားကို မူလအတိုင္း ႀကဳိးႀကဳိးပမ္းပမ္း ထိန္းသိမ္းထားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အဆံုးအမမ်ားကို မူလပံ ုစံမွ ျပင္ဆင္လိုက္လွ်င္ သို႔မဟုတ္ တစ္နည္းနည္းေျပာင္းလဲလိုက္လ ်င္ ထိေရာက္မႈသည္ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ေလ်ာ့ပါးသြားဖြယ္ ရွိေပသည္။

ေထရ၀ါဒထံုးထမ္းအရ ပါဠိတိပိဋက(ပိဋကတ္ သံုးပံု )၌ မပါရွိပဲ သတ္သတ္ ထိန္းသိမ္းထားေသာ သို႔မဟုတ္ ေဟာၾကားခဲ့ေသာ ဗုဒၶ၏အဆံုးအမမ်ားရွိသည္ (ဆိုလိုသည္မွာ တိပိဋိက( ပိဋကတ္ သံုးပံု )တြင္ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ျခင္း မရွိပဲ တစ္စံုတရာေသာ ပုဂၢဳိလ္ကို ေဟာၾကားခဲ့ေသာ နက္နဲသည့္ တရားေတာ္) ဟူေသာ ခံယူခ်က္ကိုလည္းပစ္ပယ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပင္လွ်င္ ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူၿပီးေနာက္ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀ ခန္႔ ၾကာမွ စတင္ ေပၚထြန္းလာေသာ္ မဟာယန သုတၱန္မ်ားကို ေထရ၀ါဒကစစ္မွန္သည္ဟု လက္မခံၾကပါ။

ဗုဒၶအဆံုးအမမ်ားကို အဓိက ထိန္းသိမ္းေနသူမ်ားမွာ သံဃာ ဟု ျခံဳငံုေခၚေ၀ၚေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားပင္ျဖစ္ပါသည္။ေထရ၀ါဒ သံဃာတို႔သည္ ဗုဒၶက သတ္မွတ္ေတာ္မူခဲ့ေသာ၊ ၀ိနယပိဋကတြင္ မွတ္တမ္းတင္ထားသည့္ ရဟန္းဆိုင္ရာ က်င့္၀တ္တို႔ကို အစဥ္တစိုက္ လိုက္နာ က်င့္သံုးၾကသည္။ထို ရဟန္းဆိုင္ရာ က်င့္၀တ္မ်ားသည္ဗုဒၶ၏အဆံုးအမမ်ားကို ေကာင္းစြာတည္တံ့ေစေရးအတြက္ မရွိမျဖစ္ ျဖစ္သည္ဟု ေထရ၀ါဒသံဃာမ်ားက လက္ခံၾကသည္။

"အရွင္သီလနႏၵာဘိ၀ံသ..၏.."ကိုးကြယ္တယ္ဆိုတာ..ဘာလဲ(၁)"

“အရွင္သီလာနႏၵာဘိဝံသ..”..၏ ..“ကိုးကြယ္တယ္ဆိုတာ ဘာလဲ (၁)”
ဗုဒၶဘာသာဝင္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ရတနာသံုးပါးကို ကိုးကြယ္ရတယ္။
က်မ္းဂန္စကားနဲ႔ေျပာရင္ သရဏဂံုတည္ရတယ္။
‘သရဏဂံု’လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ ေၾကာက္မသြားနဲ႔။ အဲဒီလို ေျပာလိုက္ရင္ တို႔ျမန္မာစကားက ဘယ္ေရာက္သြားလဲ … သိလား။ လူေသဆံုးတဲ့ဆီ ေရာက္သြားေရာ။ ဘုန္းႀကီးေတြ သရဏဂံုတင္တဲ့ဆီ စိတ္ေရာက္သြားတယ္။ ေဝါဟာရဆိုတာ မလြယ္ဘူး။
‘သရဏဂံု’ဆိုတာ ပါဠိလို ‘သရဏဂမန’လို႔ေခၚတယ္။
အဲဒီ ‘သရဏဂမန’ကေန ‘သရဏဂံု’လို႔ ဆိုလိုက္ေတာ့ နားမလည္ၾကဘူး။ ေရွးက ျမန္မာေတြက ပါဠိကို ျမန္မာျပန္တဲ့အခါ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း ျမန္မာျပန္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့လည္း ပါဠိပ်က္သံနဲ႔ပဲ ေျပာတယ္။
‘စိတ္’ဆိုတဲ့ စကားလံုး ရွိေသးတယ္။ ‘စိတ္’ဆိုတဲ့ စကားကို ျမန္မာစကားလို႔ ထင္ေနၾကတယ္။
‘စိတၱ’ဆိုတဲ့ ပါဠိကေန ‘စိတ္’ဆိုၿပီး ပါဠိပ်က္စကား သံုးၾကတာ။ ျမန္မာမႈျပဳၾကတာပဲ။
အဲဒီလိုပဲ သရဏဂံုဆိုတာလည္း ဒီအတိုင္းပဲ။ ‘ဂမန’ကို (ဂုမ္/ဂံု)လို႔ ဘာသာျပန္ၿပီးေတာ့၊ ‘သရဏ’ကေတာ့ ‘သရဏ’ပဲ။
‘သရဏဂမန’လို႔ မေခၚဘဲနဲ႔ ‘သရဏဂံု’လို႔ လြယ္လြယ္ ေခၚၾကတယ္။
သရဏဆိုတာ
‘သရဏ’ဆိုတာ ဘာလဲ?
‘ဂမန’ဆိုတာ ဘာလဲ?
‘သရဏ’ဆိုတာ ‘ဘုရားကို ကိုးကြယ္ျခင္း၊ ဆည္းကပ္ျခင္း’ပဲ။
‘သရဏ’ကို က်မ္းဂန္ေတြက ဘယ္လို ဖြင့္ျပထားသလဲဆိုေတာ့ ‘အပါယ္ေလးပါး၌ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲမႈကို သတ္တတ္ ညႇဥ္းဆဲတတ္ ပယ္သတ္တာ’ကို ‘သရဏ’လို႔ ေခၚတယ္။
‘သရဏ’ဆိုတာ ရွင္းရွင္း ေျပာရင္ ‘ညႇဥ္းဆဲတတ္တာ၊ ပယ္သတ္တတ္တာပဲ’။
ဘာကို ညႇဥ္းဆဲတတ္တာလဲ?
ဒုကၡကို ညႇဥ္းဆဲတတ္တာ၊ ဒုကၡကို ကာကြယ္ေပးတာပဲ၊ ဒုကၡမရွိေအာင္ လုပ္ေပးတာ။
ဘုရား တရား သံဃာ ရတနာသံုးပါးဟာ တို႔ကို ေဘးရန္ေတြ ကာကြယ္ေပးတယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡမွ ကာကြယ္ေပးတယ္။ အပါယ္က်တဲ့ ဒုကၡမွ ကာကြယ္ေပးတယ္။
ကာကြယ္ေပးတယ္လို႔ သံုးၾကစို႔။
တိုက္႐ိုက္ေျပာရင္ ပယ္သတ္တယ္၊ ညႇဥ္းဆဲတယ္လို႔ ဒီလို သံုးရမယ္။
ျမန္မာလို ျပန္ရင္ေတာ့ ‘ကိုးကြယ္ရာ’လို႔ ျပန္ထားတယ္။
ဗုဒၶသရဏဂံု
ျမတ္စြာဘုရားက မင္းတို႔ အကုသိုလ္ေတြ မလုပ္ၾကနဲ႔။ ဒီလို ေဟာတယ္။
ကုသိုလ္ကို လုပ္ၾက။
အကုသိုလ္ေတြ မလုပ္ၾကနဲ႔ဆိုတာ မေကာင္းမႈေတြ ျဖစ္မွာ စိုးလို႔ ေျပာတာ။ အက်ိဳးစီးပြားေတြ ပ်က္စီးမွာ စိုးလို႔ မလုပ္ၾကနဲ႔လို႔ ေျပာတာနဲ႔ အတူတူပဲ။
ကုသိုလ္ကို လုပ္ၾကလို႔ ေျပာတာဟာ အက်ိဳးစီးပြားရွိမည့္ အလုပ္ကို လုပ္ၾကလို႔ အက်ိဳးစီးပြားရွိမည့္ အလုပ္ကို လုပ္ၾကလို႔ ေျပာတာနဲ႔ အတူတူပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားဟာ သတၱဝါေတြမွာ ျဖစ္မည့္ ေဘးရန္ေတြကို ကာကြယ္တယ္။ ႏွိပ္စက္တယ္။ ညႇဥ္းဆဲတတ္တယ္ ဆိုၿပီး ျမတ္စြာဘုရားကို သရဏလို႔ ေခၚတယ္။
ဓမၼသရဏဂံု
တရားေတာ္ကို သရဏလို႔ ေခၚတာက်ေတာ့ တရားေတာ္ဆိုတာ မဂ္ ဖိုလ္ နိဗၺာန္ ပရိယတ္တရားကို ေခၚတယ္။
မဂ္ဖိုလ္ရလိုက္ရင္ ဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ အပါယ္မက်ေတာ့ဘူး။
အပါယ္က်မည့္ ေဘးမွ ေစာင့္ေရွာက္တတ္တယ္။
အဲဒီလို တရားထူးေလး တစ္ခါ ရလိုက္ရင္ မိမိတို႔အဖို႔ သက္သာရာ ရတယ္လို႔ ဆိုလိုတယ္။
ေလာကဆင္းရဲ ဒုကၡၾကားမွာ ေနရေပမယ့္ တရားထူးေလး ရလိုက္တဲ့အခါ အပါယ္ေလးပါး ကင္းဖို႔ ေသခ်ာသြားၿပီေပါ့။
သက္သာရာ ရတယ္လို႔ က်မ္းဂန္က သံုးတယ္။
အဲဒီလို သက္သာရာကို ရေစျခင္းျဖင့္ သတၱဝါတို႔မွာ ျဖစ္မည့္ ေဘးရန္ကို တားဆီးတတ္တယ္။ ဖ်က္ဆီးေပးတတ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ တရားေတာ္ကို သရဏလို႔ ေခၚတယ္။
သံဃသရဏဂံု
သံဃာကို သရဏလို႔ ေခၚတာက်ေတာ့ သံဃာဆိုတာ နည္းနည္းေလး လႉလည္း အက်ိဳး အမ်ားႀကီး ရတယ္။
သံဃာကို လႉတာနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ကို လႉတာ မတူဘူး။
ပုဂၢိဳလ္ကို လႉတာက အဲဒီပုဂၢိဳလ္က ေကာင္းရင္ အေၾကာင္း မဟုတ္ဘူး။ မေကာင္းရင္ အလႉမွာ အက်ိဳး အရနည္းတယ္။ ေကာင္းရင္ အက်ိဳး အရမ်ားတယ္။
ေကာင္းတဲ့ ေျမမွာ မ်ိဳးေစ့စိုက္တာနဲ႔ မေကာင္းတဲ့ ေျမမွာ မ်ိဳးေစ့စိုက္တာ ကြာတယ္။
ဒါေၾကာင့္ သံဃာလို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ မေကာင္းတဲ့ သံဃာလို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မရွိဘူး။ ေကာင္းတဲ့ သံဃာခ်ည္းပဲ။
နည္းနည္းေလး လႉေသာ္လည္းပဲ အမ်ားႀကီး အက်ိဳးေပးတဲ့အေနနဲ႔ သတၱဝါေတြရဲ႕ အက်ိဳးမဲ့ျဖစ္ေစမည့္ ေဘးရန္ကို ပယ္ဖ်က္ တားဆီးတတ္ေသာေၾကာင့္ သံဃာကို သရဏလို႔ ေခၚတယ္။
ေနာက္ၿပီး သံဃာကလည္း ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားကို လိုက္နာ က်င့္သံုးၿပီး ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားတဲ့အတိုင္း လူနတ္ျဗဟၼာ သတၱဝါမ်ားအား အကုသိုလ္ မလုပ္ၾကနဲ႔။ ကုသိုလ္ကို လုပ္ၾကလို႔ ေဟာတယ္။
လိုက္နာ ကိုးကြယ္သူမ်ားမွာ ေဘးရန္ ဆင္းရဲ ကင္းၿပီး ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကို ရေစတယ္။
ဒါေၾကာင့္ သံဃာကလည္း ကိုးကြယ္သူမ်ားအား ဆင္းရဲ ကင္းေပ်ာက္၊ ခ်မ္းသာ ေရာက္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္တတ္လို႔၊ ဆင္းရဲ ေဘးရန္ေတြကို ပယ္သတ္တတ္လို႔ သံဃာေတာ္ကို သရဏလို႔ ေခၚတာ။
သရဏဂမန = သရဏဂံု
သရဏဆိုတာ ဘာလဲ?
ဘုရား တရား သံဃာပဲ။
မေကာင္းမႈကို တားျမစ္တယ္။ ေကာင္းမႈကို လုပ္ေအာင္ အားေပး တိုက္တြန္းတတ္တယ္။
ဂမနဆိုတာ ပါဠိစကား၊ သြားျခင္းဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ ရွိတယ္။
ဒီေနရာမွာေတာ့ အ႒ကထာဆရာက ‘သိျခင္း’ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ကို ယူပါတဲ့။
ဒါေၾကာင့္ ‘သရဏဂမန’ဆိုတာ ျမန္မာလိုေတာ့ ‘ကိုးကြယ္ျခင္း’၊ ‘ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ သိျခင္း’၊ ‘ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ အသိအမွတ္ ျပဳျခင္း’ကို ‘သရဏဂံု’လို႔ ေခၚတယ္။
ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၧာမိ
ဓမၼံ သရဏံ ဂစၧာမိ
သံဃံ သရဏံ ဂစၧာမိ။
ျမတ္စြာဘုရားကို ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ သိမွတ္ပါ၏။
႐ိုး႐ိုး အဓိပၸာယ္နဲ႔ ေျပာရင္ -
ျမတ္စြာဘုရားကို ကိုးကြယ္ပါ၏
တရားေတာ္ကို ကိုးကြယ္ပါ၏
သံဃာေတာ္ကို ကိုးကြယ္ပါ၏။
အဲဒီလို ဆိုလိုက္ေတာ့ မင္းတို႔ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ဘာျဖစ္သြားသလဲ။
ဒါကေတာ့ အဘိဓမၼာဆန္သြားၿပီ။ ကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္တယ္။
ဘုရားအေပၚမွာ ယံုၾကည္တဲ့ ကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္တယ္။
တရားအေပၚမွာ ယံုၾကည္တဲ့ ကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္တယ္။
သံဃာအေပၚမွာ ယံုၾကည္တဲ့ ကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္တယ္။
အဲဒီလို ယံုၾကည္မႈကို ပါဠိလို ‘သဒၶါ’လို႔ ေခၚတယ္။
တို႔အခုလူေတြ သံုးေနတာေတာ့ ရက္ေရာတာကို သဒၶါလို႔ သံုးေနၾကတယ္။
ဒီပုဂၢိဳလ္က သဒၶါတရား ေကာင္းတယ္ေဟ့၊ မ်ားမ်ား လႉတယ္၊ ခဏ ခဏ လႉတယ္ေဟ့လို႔ ဒီလို သံုးတတ္တယ္။
တကယ္ေတာ့ သဒၶါတရား ေကာင္းတယ္ဆိုတာ ‘ဘုရား တရား သံဃာေတြရဲ႕ အေပၚမွာ မွန္ကန္တဲ့ ယံုၾကည္မႈရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္’ကို သဒၶါတရားေကာင္းတယ္လို႔ ေခၚတာ။
အဲဒီ ယံုၾကည္မႈရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ အလႉအတန္းလည္းပဲ လက္မေႏွးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ရက္ေရာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကိုလည္း သဒၶါတရားေကာင္းတယ္လို႔ ျမန္မာစကားမွာ သံုးတာ။
သမၼာဒိ႒ိ
ဘုရား တရား သံဃာကို ယံုၾကည္လာၿပီဆိုေတာ့ အဲဒီ သဒၶါတရားေတြကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ကိုယ့္မွာ မွန္ကန္တဲ့ အယူေတြ ျဖစ္လာတယ္။
ဘုရားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ဘုရားဟာ တကယ္ ရွိတယ္။
အရဟံ အစရွိေသာ ကိုးပါးေသာ ဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား။
တရားဂုဏ္ေတာ္ေျခာက္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ တရားေတာ္။
သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ သံဃာေတာ္။
အဲဒီ ဘုရား တရား သံဃာကို ယံုၾကည္တဲ့အတြက္ မွန္ကန္တဲ့ အယူအဆေတြလည္း ကိုယ့္မွာ ရလာတယ္။
အဲဒါ သမၼာဒိ႒ိေပါ့။
အဲဒီလို ျဖစ္တဲ့ စိတ္ကို သရဏဂံုယူျခင္း၊ ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ျခင္းလို႔ ေခၚတယ္။
ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ျခင္းကို အတိအက် ေျပာစမ္းပါဆိုရင္ ဘုရား တရား သံဃာကို ကိုးကြယ္ေနတယ္၊ အာ႐ုံျပဳၿပီးေတာ့ ယံုၾကည္တဲ့ စိတ္။ ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ ေခါင္းထဲမွာ …. ဘုန္းႀကီးေတြကေတာ့ ေခါင္းထဲမွာလို႔ မသံုးဘူး။ ႏွလံုးထဲမွာလို႔ သံုးတယ္။ …. ႏွလံုးထဲမွာ ျဖစ္တယ္။
အဲဒီစိတ္ကေလး ျဖစ္တာကို သရဏဂံုယူတယ္လို႔ ေခၚတယ္။
သရဏဂံုယူရင္လည္း ဒီစိတ္ တကယ္ ျဖစ္တယ္။
နားလည္မႈပါမွ သရဏဂံု စစ္
ဒါျဖင့္ မင္းတို႔ ခုနက သရဏဂံုယူခဲ့ၾကတယ္ ….. ဟုတ္ရဲ႕လား?
သရဏဂံု တည္ခဲ့ၾကတာ ဟုတ္ရဲ႕လား?
ေျဖရ … ခက္ေနၿပီ။
ဒါေပမယ့္ ငါတို႔ … ဘုရား တရား သံဃာကို ကိုးကြယ္ေနတယ္ … ရွိခိုးေနတယ္လို႔ အသိေလးေတာ့ ရွိေနမွာေပါ့။
ေအး … ဒီကေန႔က စၿပီး မင္းတို႔ သရဏဂံု အစစ္ရၿပီ … မွတ္ထားပါ။
သရဏဂံုယူတဲ့အခါ နားလည္မႈ ရွိပါမွ သရဏဂံု အစစ္ ရတယ္။
‘သိတဲ့စိတ္ မပါဘဲနဲ႔ ႐ြတ္တာ’၊ ‘ကိုယ့္အစား သူမ်ားက ယူေပးတာ’၊ သရဏဂံုအစစ္ မရဘူးတဲ့။
ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ေတာ္က ေဗာဓိမင္းသားဆိုတာ ရွိတယ္။
ဒီမင္းသား သူ႔အေမဝမ္းမွာ ကိုယ္ဝန္ရွိတဲ့အခါ သူ႔အေမက ျမတ္စြာဘုရားထံ သြားၿပီးေတာ့ ေလွ်ာက္တယ္။
“အရွင္ဘုရား၊ ယခု တပည့္ေတာ္မမွာ ကိုယ္ဝန္ ရွိေနပါတယ္။ ေယာက်္ားေလးျဖစ္လား၊ မိန္းကေလးျဖစ္လား မသိဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီကေလးဟာ ျမတ္စြာဘုရားကို ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္ဘုရား”လို႔ ေလွ်ာက္တယ္။
ေမြးလာၿပီးတဲ့ေနာက္ ကေလးဘဝမွာပဲ မသိတတ္ေသးတဲ့အ႐ြယ္မွာ အထိန္းေတာ္က ျမတ္စြာဘုရားဆီ ေခၚသြားၿပီးေတာ့ ေလွ်ာက္ျပန္တယ္။ ဒီကေလးဟာ အရွင္ဘုရားကို ကိုးကြယ္ပါတယ္၊ ဆည္းကပ္ပါတယ္။
တစ္ေန႔မွာ ျမတ္စြာဘုရား သူ႔ဆီႂကြလာၿပီးေတာ့ တရားေဟာတယ္။
တရားဆံုးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကို သူ သေဘာက်တယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကလည္း အနီးအနားမွာ ရွိေနေတာ့ ေျပာတယ္။
မင္းက ဘုရားကိုေတာ့ ခ်ီးမြမ္းေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သရဏဂံုလည္း မယူဘူးလို႔ ေျပာတယ္တဲ့။
ဒီေတာ့ သူက ျပန္ေျပာတယ္။
ေဟ့ … ငါက အေမ့ဗိုက္ထဲမွာ ေနကတည္းက သရဏဂံု ယူခဲ့တာကြ။ ကေလးဘဝတုန္းကတည္းက သရဏဂံု ယူခဲ့တာ။ မင္းေျပာလို႔ အခုလည္း ငါ ထပ္ယူပါတယ္လို႔ ေျပာတယ္။
အဲဒီမွာ အ႒ကထာက ဖြင့္တယ္။
ဟိုတုန္းက ဗိုက္ထဲမွာ သရဏဂံုယူတာ မရဘူးလို႔ ေျပာတယ္။
သရဏဂံုဆိုတာ စိတ္အသိဉာဏ္ ပါမွ ရတယ္။
ကေလးဘဝက ယူတာလည္း မရဘူးတဲ့။
သို႔ေသာ္ သူသိတတ္တဲ့ အ႐ြယ္ေရာက္တဲ့အခါ အေမက ေျပာတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ငါ မင္းကို ကိုယ္ဝန္ရွိတုန္းက မင္းအတြက္ သရဏဂံု ယူခဲ့တယ္။ အထိန္းေတာ္ကလည္း ေျပာတယ္။ မင္းကေလးျဖစ္စဥ္တုန္းက ငါက မင္းအတြက္ သရဏဂံု ယူခဲ့တယ္။
ေၾသာ္ … ဟုတ္ေပသားပဲလို႔ သူက အသိအမွတ္ ျပဳလိုက္ရင္ သရဏဂံု ရမယ္။
ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ သရဏဂံု မရဘူးတဲ့။
ဒါေၾကာင့္ ငါတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ‘ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၧာမိ’ဆိုေနရင္ အဲဒီ အသိေလး ပါေနေစခ်င္တယ္။
“ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၧာမိ
ဓမၼံ သရဏံ ဂစၧာမိ
သံဃံ သရဏံ ဂစၧာမိ”ကေတာ့ ေန႔တိုင္းေလာက္ ဆိုေနမယ္ ထင္တယ္ေနာ္။
ဒီေန႔က စၿပီး အဲဒီ အသိကေလးပါေနရင္ ေန႔တိုင္း သရဏဂံု အျပည့္အဝ တည္ေနၿပီလို႔ မွတ္ရမယ္။
ဒီမတိုင္ခင္ကဆိုရင္ မင္းတို႔ ရခ်င္မွ ရမယ္။ အတိအက် မသိႏိုင္ဘူး။
ေအး … သရဏဂံု-ကိုးကြယ္ရာလို႔ ဆိုၿပီး ဆည္းကပ္တာက ဘာလဲလို႔ ေမးရင္ေတာ့ တိတိက်က် ေျပာရရင္ ကိုးကြယ္တဲ့အခါ ေခါင္းထဲမွာ ႏွလံုးထဲမွာ ျဖစ္တဲ့ ကုသိုလ္စိတ္ကို ေခၚတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားကို ကိုးကြယ္ပါတယ္လို႔ ဆိုတဲ့အခါမွာ မင္းတို႔ စိတ္ထဲမွာ မေကာင္းတာေတြ ရွိေသးလား? ေလာဘတို႔ ေဒါသတို႔ ရွိေသးလား?
မရွိဘူး။ အဲဒီ အခ်ိန္အခါမွာ ေလာဘ ေဒါသ အစရွိတဲ့ ကိေလသာေတြ ကင္းေနတယ္ေပါ့။
အဲဒီလို ကိေလသာေတြ ကင္းၿပီးေတာ့ ဘုရားကို ကိုးကြယ္တဲ့ စိတ္ မိမိသႏၲာန္မွာ ျဖစ္ေနတယ္။
အဲဒါကို သရဏဂံုလို႔ ေခၚတယ္။
ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ သိတယ္၊ ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္တယ္။
အဲဒါေၾကာင့္ ငါတို႔ ဘုရားကို ကိုးကြယ္တယ္ဆိုတာ မေကာင္းမႈမွ တားျမစ္တယ္။ ေကာင္းမႈကို တိုက္တြန္းေပးတတ္တယ္ဆိုတဲ့ အေနနဲ႔ အသိအမွတ္ျပဳတာကို ကိုးကြယ္တယ္ ဆိုတယ္။
ကိုးကြယ္တယ္ဆိုတာ တရားကို က်င့္တာ
တို႔ ဗုဒၶဘာသာမွာ ဘုရားဆိုတာဟာ ေဟာၾကား႐ုံပဲ ရွိတယ္။
ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္က က်င့္ရတယ္။
ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္ေတာ္တိုင္က ေျပာထားတယ္။ ငါကိုယ္တိုင္ ဒီတရားကို သိၿပီးလို႔ ခုမင္းတို႔ကို ေဟာတာ။ အခု မင္းတို႔က ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဝီရိယစိုက္ၿပီး က်င့္ရမယ္တဲ့။
တို႔ ဘုရားဆိုတာ ေဟာၾကား႐ံုပဲ ေဟာၾကားႏိုင္တယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ‘ေရာ့ မင္းတို႔အတြက္ နိဗၺာန္’လို႔ မေပးႏိုင္ဘူး။
သြားေတာင္းလည္း အလကားပဲ။
ဘုရားဆီမွာ နိဗၺာန္ကို ေတာင္းလို႔ ဘုရားကလည္း ေပးႏိုင္တာမွ မဟုတ္တာ။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ က်င့္ရမယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေကာင္းတာလုပ္ရင္ အဲဒီ ေကာင္းတဲ့အက်ိဳးကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ရမယ္။ ကုိယ္ မေကာင္းတာ လုပ္ရင္ မေကာင္းတဲ့အက်ိဳး ကိုယ္ပဲ ရမယ္။ သူမ်ားက ကိုယ့္အတြက္ တာဝန္ခံတာမ်ိဳး မရွိဘူး။
ဘုရားကို ကိုးကြယ္ပါ၏။
တရားကို ကိုးကြယ္ပါ၏။
သံဃာကို ကိုးကြယ္ပါ၏လို႔ ဘယ္ေလာက္ ဆိုေန ဆိုေန၊ မက်င့္ရင္ မရဘူး။
တစ္ဖက္မွာ ကိုယ္တိုင္ က်င့္မွ ရတယ္ဆိုတဲ့ စကား ရွိတယ္။
ဒီဘက္က်ေတာ့ တို႔က ဘုရားကို ကိုးကြယ္ေနတယ္၊ အားထားေနတယ္ဆိုေတာ့ အဓိပၸာယ္ရွိရဲ႕လား။
ဘုရားကို အားကိုးတယ္ဆိုတာ ေက်ာင္းသားက ဆရာကို အားကိုးနည္းမ်ိဳး အားကိုးတာ။ ေက်ာင္းမွာ ဆရာက ေက်ာင္းသားအတြက္ စာမက်က္ေပးႏိုင္ဘူး၊ သင္ျပေပးတယ္။
မင္းတို႔ ဘယ္လို လုပ္ၾက၊ ဘယ္လို က်င့္ၾကလို႔ပဲ ၫႊန္ျပေပးႏိုင္တယ္။ မင္းတို႔ သြားကစားေနကြာ၊ မင္းတို႔အတြက္ ငါက်က္ထားေပးမယ္၊ ဒီလို လုပ္လို႔ မရဘူး။
အဲဒီလုိပဲ ျမတ္စြာဘုရားက မင္းတို႔ ဘယ္လုိ လုပ္ၾက၊ ဘယ္လို ေနၾက၊ ဘယ္လို တရားက်င့္ၾက၊ အဲဒီလို ေလ့က်င့္ေပးတယ္။ ေဟာၾကားေပးတယ္။ အဲဒီလိုသာ လုပ္ေပးႏိုင္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဘုရား တရား သံဃာ ကိုးကြယ္တယ္ဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရားကို လမ္းေကာင္း လမ္းမွန္ ၫႊန္ျပေပးႏိုင္တဲ့ ဆရာအျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳတယ္၊ အားထားတယ္။ တရားကိုလည္း ဆရာအျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳတယ္။ အဲဒါကိုပဲ ကိုးကြယ္တယ္လို႔ ဆိုတာ။
ကိုးကြယ္တယ္ဆိုတာ ကေလးက အေမကို အားကိုးတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ငါကိုးကြယ္ရင္ ၿပီးေရာ၊ က်န္တာေတြ ဘုရားက အကုန္လံုး လုပ္ေပးလိမ့္မယ္လို႔ ဒီလို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ အားကိုးတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါကို နားလည္ပါ။
(ဆရာေတာ္ အရွင္သီလာနႏၵာဘိဝံသ၏ “အေျခခံ ဗုဒၺဘာသာ ယဥ္ေက်းမႈ” မွျပန္လည္ကူးယူ
မွ်ေ၀ပါသည္)
ခ်မ္းသာၾကပါေစ၊ေအးၿငိမ္းၾကပါေစ၊
သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ..လြတ္ေျမာက္ၾကပါေစ။
ဘ၀တုသဗၺမဂၤလာ..
(ည.ည.တ)

Views: 47

Tags: ဓမၼဗဟုသုတ, ဘာသာေရး

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ၏ တန္ဖုိးရွိေသာႀသ၀ါဒမ်ား

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ၏ တန္ဖုိးရွိေသာႀသ၀ါဒမ်ား 

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ၏ တန္ဖုိးရွိေသာႀသ၀ါဒမ်ား‏ ၁။ ေလာကမွာ နာမည္ႀကီး ဥစၥာေပါတယ္ ေအာင္ၿမင္ ေက်ာ္ႀကားတယ္ ဆိုတာ အလကား၊ ေသေတာ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕ သီလ သမာဓိ ကိုယ္က်င္႔သိကၡာေတြကိုပဲ အားကိုးစရာ ရွိတယ္၊

၂။ သာသနာဆိုတာ ဘုရားအဆုံးအမ ကိုေခၚတယ္၊ ဘုရား အဆုံးအမ ဆိုတာကလဲ အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ သီလ သမာဓိ ပညာ သုံးပါးပဲ ရွိတယ္၊

၃။ ကိုယ္သိမ္ေမြ႔ပါ၊ ႏွုတ္ေၿပာ ခ်ိဳသာပါ၊ စိတ္က ေၿဖာင္႔မတ္ပါ၊

၄။ မိဘေတြက သားသမီးေတြကို အေမြေပးတယ္ ဆိုတာ ကိုယ္က ဘုရင္ၿဖစ္လ်င္ ဘုရင္႔စီးစိမ္၊ သူေ႒းၿဖစ္လ်င္ သူေ႒းစီးစိမ္၊ အေနနဲ႔ တစ္ဘ၀ စာပဲ ေပးနိုင္ႀကတယ္၊ ဗုဒၶအေမြကေတာ႔ တသံသရာလုံး ေကာင္းဖို႔ ညႊန္ေပးနိုင္ခဲ႔တယ္။

၅။ သံသရာ ဆိုတာ ေသၿပီးမွ တဘ၀ ကူးတာ မဟုတ္ဘူး၊ နာမ္ရုပ္ေတြ အဆက္မၿပတ္ ၿဖစ္ပ်က္ေနတာကို ေခၚတာပါ။

၆။ တစ္ဘ၀ ၏ ကိုယ္႔အၿဖစ္ကုိ မႀကည္႔ပါနွင္႔၊ တစ္သံသရာ လုံးရဲ႕ ကိုယ္႔အၿဖစ္ကို ၿမင္ေအာင္ ႀကည္႔ပါ။

၇။ သတၱ၀ါေတြဟာ ဒုကၡေရာက္တာကို ေၿပာေနႀကတယ္၊ သြားေနတာက ဒုကၡလမ္းပဲ၊ ဒီေတာ႔ ဒုကၡႀကားက ဒုကၡေလာင္းဟာ ဒုကၡကုိပဲ ေတြ႔ရတာေပါ႔။

၈။ သံေ၀ဂ မပါလ်င္ တရားမရွာေလနဲ႔၊ ရမွာ မဟုတ္ဘူး။

၉။ သတၱ၀ါေတြဟာ ဒုကၡ မေရာက္ေသးသမွ် မေႀကာက္ႀကဘူး။

၁၀။ေလာကႀကီးမွာ ဘယ္ေလာက္ ႀကီးက်ယ္ ေအာင္ၿမင္ ေက်ာ္ႀကားေနပါေစ၊ ေသခါနီးမွ မ်က္ရည္ လည္ရရင္ လူၿဖစ္ရွုံးတာပါပဲ။

၁၁။ အမွတ္မဲ႔ ေနသူရဲ႕ စိတ္ဟာ အကုသိုလ္ဖက္ သြားေနသလို အကုသိုလ္ေတြ အက်ိဳးေပးဖို႔အတြက္လဲ ထိုသူ႔မွာ အဆင္သင္႔ ရွိေနတတ္တယ္။

၁၂။ဘုန္းကံ ဆိုတာ ေရွးက ပါခဲ႔ေပမယ္႔ ယခု ဘ၀ ႀကိဳးစားမွဳ႕ကလဲ ရွိရတယ္၊ စင္စစ္ေတာ႔ ကံ ဆိုတာ ေရလာ ေၿမာင္းေပး လုပ္မွလည္း ေကာင္းက်ိဳး ရွိရာ ေကာင္းက်ိဳးလာၿပီး မေကာင္းမွဳ႕ရွိရာ မေကာင္းက်ိဳး လာမွာပဲ၊

၁၃။ စိတ္ေန စိတ္ထား ဆိုတာ ေသးသိမ္တဲ႔ ေနရာမွာ ေနၿပီး ေသးသိမ္တဲ႔ အလုပ္ေတြကို ၿမင္ေန ႀကားေနရရင္ ကိုယ္႔စိတ္ကလဲ ေသးသိမ္လာၿပီး ႀကီးက်ယ္တဲ႔ အလုပ္ကုိ ၿမင္ရ ႀကားေနရမွ ဓာတ္ကူး ၿပီး ႀကီးက်ယ္လာတတ္တယ္၊

၁၄။ လူေတြဟာ ကုိယ္႔ဥာဏ္က မမွီလ်င္ သူတပါး သိတာေတြကိုလဲ မယုံႀကည္ႀက အမွန္ မထင္တတ္ႀကဘူး၊

၁၅။ သူမ်ား အၿပစ္ကုိ မႀကည္႔ပါနဲ႔၊ ကိုယ္႔အၿပစ္ ကို ၿမင္ေအာင္ ႀကည္႔ပါ၊

၁၆။ အရာရာမွာ ပထမ ဗဟုႆုတ ရွိဖို႔၊ ဒုတိယ သတိထားဖို႔၊ တတိယ မွန္သလား မမွန္သလား စုံစမ္းဖို႔ နဲ႔ စတုတၳက ၀ီရိယ နဲ႔ အလုပ္ လုပ္ေနဖို႔ပဲ၊

၁၇။ သန္႔ရွင္းတဲ႔ နား အႀကားမ်ားတယ္၊ ႀကည္လင္တဲ႔ မ်က္စိ အၿမင္ မ်ားတယ္၊ စင္ႀကယ္တဲ႔ စိတ္က အသိမ်ားတယ္၊

၁၈။ေလာကႀကီးမွ ဂုဏ္ ရွိဖို႔ထက္ ရွိၿပီး ဂုဏ္ကို ထိမ္းသိန္း နုိင္ဖို႔က ပိုခက္တယ္၊

၁၉။ ကိုယ္႔ကို ပတ္၀န္းက်င္က မခ်စ္ရင္ေတာင္ မမုန္း ႀကဖို႔က ပိုအေရးႀကီးတယ္၊

၂၀။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အထင္ႀကီး စိတ္ႀကီး ၀င္ေနလ်င္ သူတပါးကို အထင္ေသးတာ သဘာ၀ ပဲ၊ ဒါကုိ သတိထားေစခ်င္တယ္။

မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ
Ashin Janakabhivamsa's Teaching (ေက်းဇူးေတာ္ရွင္မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ၏ တန္ဖုိးရွိေသာႀသ၀ါဒမ်ား‏) by Ashin Janakabhivamsa (မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ)

“ဗုဒၵဘာသာျဖစ္ခဲ႔ေသာ တရားဓမၼ”

“ဗုဒၵဘာသာျဖစ္ခဲ႔ေသာ တရားဓမၼ”

အပၸမာေဒါ အမတံ ပဒံ. ပမာေဒါ မစၥဳေနာပဒံ.။
အပၸမာေဒါ.မေမ႔ေလ်ာ႔ျခင္းသည္ (၀ါ)သတိပဌာန္တရားအျမဲရွဳမွတ္ေသာသူသည္.
အမတံ.ေသျခင္းကင္းေသာ (၀ါ)ဘယ္ေတာ႔မွမေသေတာ႔တဲ႔.ပဒံ.နိဗၹာန္ေရာက္ေၾကာင္းေပတည္း..။
ပမာေဒါ.ေမ႔ေမ႔ေလ်ာ႔ေလ်ာ႔ေနေသာသူသည္.(၀ါ)သတိပဌာန္တရားမရွဳမွတ္ေသာသူသည္.
မစၥဳေနာ.ေသျခင္း၏ (၀ါ)ဘယ္ေတာ႔မွေသလို႔မဆံုးနိဳင္တဲ႔.ပဒံ.အေၾကာင္းတည္း..။။
အို..ဘုရင္မင္းၾကီး.အပၸမာဒတရားသတိပဌာန္ဆိုတဲ႔တရားကိုမွတ္ေသာသူသည္.ေသျခင္းကင္းေသာနိဗၹာန္သို႔ ေရာက္ရသည္.။အပၸမာဒတရားသတိပဌာန္တရားမရွဳမွတ္သူသည္ ေသလို႔မဆံုးနိဳင္ေသာသူျဖစ္သည္. ေဟာၾကားလိုက္ေသာအခါ ဘုရင္ၾကီးသည္ေသမွာကိုေၾကာက္ေသာသူျဖစ္၍ အပၸမာဒတရားလက္ကိုင္ထားသူသည္ ေသျခင္းကင္းေသာနိဗၹာန္သို႔ေရာက္မည္ ဟု သိရေသာအခါ ငါ သည္အပၸမာဒတရားလက္ကိုင္ထားျပီးသတိပဌာန္ကိုရွဳမွတ္ေတာ႔မည္ဟု.ေသရမွာကိုေၾကာက္ေသာေၾကာင္႔ ဗုဒၵဘာသာ၀င္ျဖစ္လာေတာ႔၏..။။
ဒီေနရာမွာအေတြးေလးတခု ျဖစ္မိပါရဲ႔..ဘုရင္ၾကီးသည္ သူ၏စည္းစိမ္မ်ားက လူသာမန္တို႔ထက္မ်ားျပားရကား.ေသရမွာကို လူသာမန္မ်ားထက္ပို၍ေၾကာက္ပံုရ၏.ခု..ေခတ္ သူေဌးသူၾကြယ္တို႔သည္လည္းလူသာမန္မ်ားထက္ေသရမွာကိုေၾကာက္သည္ဟု ဆိုနိဳင္သည္..။။
ဘုရင္ၾကီး ဗုဒၵဘာသာဝင္ျဖစ္လာေသာေၾကာင္႔သာသနာေတာ္ကို အလြန္ၾကည္ညိဳ၍ ကိုရင္ေလးအားမနက္ျဆန္ခါ ဆြမ္းစားသံဃာေတာ္ (၃၂ )ပါးပင္႔၍နန္းေတာ္သို႔ၾကြပါဟု..ပင္႔ဖိတ္သည္.။ကိုရင္ေလးသည္လည္း..(၃၂)ပါးေသာသံဃာေတာ္မ်ားပင္႔ကာနန္းေတာ္သို႕ၾကြသည္..ဆြမ္းဘုဥ္းေပးသည္..ဘုရင္ၾကီးသည္.
ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေနသည္ကို.အလြန္ၾကည္ညိဳေလေတာ႔၏..ပေစၥေ၀ကၡဏာဆင္ျခင္ျခင္း..အိေျႏၵတို႔ျဖင္႔ တည္တည္ညိမ္ညိမ္ဘုဥ္းေပးေနသည္ကို..ဘုရင္ၾကီး၏ ရင္ထဲမွာ ၾကည္ညိဳစိတ္တို႔သည္ကား…ေျပာလို႕မကုန္နိဳင္ေတာ႔..ေနာက္တေန႔ ဆက္လက္၍ပင္႔ဖိတ္ျပန္သည္ (၃၂ ) ပါးထပ္တိုး၍ ပင္႔..ေန႔စဥ္ ( ၃၂ )ပါး အျမဲတိုးတိုးပင္႕ခဲ႔ရာမွ ေနာက္ဆံုးတြင္သံဃာေတာ္ေပါင္းေျခာက္ေသာင္း ပင္႔၍ ဆြမ္းေက်ြးေလေတာ႔၏.။။
ယၡဳ…တရားေဟာဓမၼကထိကဆရာေတာ္မ်ားေဟာေျပာေနေသာဓမၼကၡႏၵာေပါင္းရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ ရွိသည္ဟု သိရေသာအခါတြင္မူ ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္အေရအတြက္ကိုရည္စူးျပီး..ကိုးဆယ္႔ကိုးကုေဋေသာဘ႑ာေငြတို႕ကိုယူေစ၍ သံဃာေတာ္မ်ားေနထိုင္ရန္ ျမိဳ႕ၾကီးျမိဳ႔ငယ္တို႔မွာ ေက်ာင္းေပါင္း..ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္.ေရတြင္းေပါင္းရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္.တို႔ေဆာက္လုပ္ေစ၍ သာသနာေတာ္သို႕လွဴဒါန္းသည္..။။
ဘုရင္ၾကီးလွဴးါန္းေသာ.ယၡဳ (ပတၱနား. )နဂိုရ္ ပါဋလိပုတ္ေနျပည္ေတာ္မွာအာေသာကာရံုေက်ာင္းၾကီးမွာအရွင္မဟာေမာဂ္ဂလိပုတၱတိႆမေထရ္
သီတင္းသံုးေတာ္မူ၏..။ထိုအရွင္ေထရ္သည္လည္းရဟႏၱာျမတ္ၾကီးတည္း..။။
သီရိဓမၼာေသာကမင္းၾကီးသည္.အရွင္မဟာေမာဂ္၈လိပုတၱတိႆမေထရ္ျမတ္အား..ျမတ္စြာဘုရား
သက္ရွိထင္ရွားလက္ထက္ေတာ္မွာ တပည္႔ေတာ္ေလာက္လွဴဒါန္းေသာသူရွိပါသလား.ဟု ေလွ်ာက္ထား၏.အရွင္ျမတ္မွလည္း အသင္ဘုရင္မင္းၾကီးေလာက္လွဴဒါန္းသူမရွိေၾကာင္းျပန္လည္ေျဖၾကားေတာ္မူ၏..။။
ျမတ္စြာဘုရားသက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္မွာ အနာထပိဏ္သူေဌးၾကီးသည္ အလွဴဒါန္းဆံုးျဖစ္၏.။ သာ၀တၳိျပည္ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကိုေဆာက္လုပ္ရန္ေျမ၀ယ္ေသာတန္ဖိုးသည္ ဆယ္႔ရွစ္ကုေဋေပးရသည္.။၄င္း..ေျမေပၚမွာေက်ာင္းေဆာက္ရာ ဆယ္႔ရွစ္ကုေ႗ ကုန္ၾကသည္.။၎ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးႏွင္႔ေက်ာင္းျခံၾကီးကိုျမတ္စြာဘုရားအားလွဴဒါန္းရာပြဲေတာ္ၾကီးကို က်င္းပရာ၌ ဆယ္႔ရွစ္ကုေဋ ကုန္သည္.။အားလံုးေပါင္း.ဤ အလွဴေတာ္ၾကီးမွာ ငါးဆယ္႔ေလးကုေဋကုန္ၾကေလ၏.။
အသင္ဒါယကာၾကီးသည္ ကိုးဆယ္႔ကိုးကုေဋ လွဴဒါန္းျခင္းေၾကာင္႔ အနာထပိဏ္သူေဌးထက္ပင္မ်ားေပသည္.ဟုေျပာဆိုလိုက္ေသာအခါ သီရိဓမၼာေသာကမင္းၾကီးသည္ အရွင္ဘုရား ဤသို႕ဆိုလွ်င္တပည္႔ေတာ္သည္အလွဴဒါန္းဆံုးျဖစ္၍ သာသနာ႔အေမြခံထိုက္ျပီလားဘုရား ဟု ေလွ်ာက္ထားေလ၏..။။
အရွင္ေမာဂ္ဂလိပုတၱမေထရ္ျမတ္ၾကီးက ဒါယကာၾကီး.သာသနာ႔အေမြကိုမခံထိုက္ပါ….ထိုအခါ သီရိဓမၼာေသာကမင္းၾကီးသည္ အရွင္ဘုရားဤသို႕ဆိုလွ်င္ သာသနာ႔အေမြခံထိုက္ရန္မည္သို႔လွဴဒါန္းရမည္နည္းဟု ေလွ်ာက္ထားေသာအခါ အ၇ွင္ျမတ္ၾကီးမွ ဒါယကာၾကီး.မိမိရင္မွျဖစ္ေသာ သား၊ ေျမး သူတပါးရင္မွျဖစ္ေသာသား.ေျမးတို႔ကို ရွစ္ပါးပရိကၡရာစံုလင္စြာျဖင္႔ အံ႔ဖြယ္ရွစ္ျဖာသာသနာအတြင္းသို႔ သြတ္သင္းလွဴဒါန္းမွသာလွ်င္ သာသနာ႔အေမြကိုရသည္ဟု ေဟာၾကားလိုက္ေသာအခါ..သီရိဓမၼာေသာကမင္းၾကီးသည္.သားေတာ္မဟိႏၵ ႏွင္႔သမီးေတာ္သကၤမိတၱာတို႔ကိုသာသနာေတာ္အတြင္းသို႔ရွင္…ရဟန္းအျဖစ္သြတ္သြင္းလွဴဒါန္းလိုက္ေလ၏.။။
သီဟိုဠ္က်ြန္းသို႔သြား၍ပထမဆံုးသာသနာျပဳေသာသူမွာ ဤ မဟိႏၵ ပင္ျဖစ္ေလေတာ႔၏.။။
ထို႔ ေၾကာင္႔ သာသနာအစ သီရိဓမၼာေသာကမင္းၾကီးက ဟု ဆိုေသာ္..မွားအံ႔မည္မထင္..သူ၏ ရင္ထဲမွာ နိေျဂာဓသာမေဏ ဆိုသည္႔ ကိုရင္ငယ္ေလးကိုအေၾကာင္းျပဳျပီး..ဗုဒၵဘာသာျဖစ္လာေတာ႔၏..။
သူ..၏ အေတြးစတို႕သည္လည္း.ေကာင္းေသာေတြးဆတတ္၍ ဘာသာသာသနာကို ၾကည္ညိဳေလးစားတတ္လာျခင္းပင္ျဖစ္၏..။။သူေတာ္ေကာင္းတရားဓါတ္ခံရွိသူတို႕သည္..
တလံုးတပါဒျဖစ္ေစကာမူ..ဆင္ျခင္ေသာ.အသိဥာဏ္ျဖင္႔..ယၡဳ..မူ..နိေျဂာဓသာမေဏကိုရင္ေလးသည္..
အပၸမာေဒါ အမတံ ပဒံ ပမာေဒါ မစၥဳေနာ ပဒံ .ဟူေသာ..၈ါထာေလးျဖင္႔ သီရိဓမၼာေသာကမင္းၾကီးသႏၱာန္၀ယ္…ေသရမည္ကိုေၾကာက္လြန္းရကား…
ယေန႔ ၾကားေနရေသာ ..ေရကန္ေပါင္း..၈၄၀၀၀..ေစတီေပါင္း..၈၄၀၀၀ ေက်ာင္းေပါင္း.၈၄၀၀၀လွဴဒါန္းေသာသူမွာ.သီရိဓမၼာေသာကမင္းၾကီးပင္..ျဖစ္ေလ၏..။။

Posted by ဗာရာဏသီေက်ာင္းသားေလး at 4:41 AM

ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမ

၁ ။ မည္သူ႔အေပၚတြင္ မဆုိ အရင္းအဖ်ား မခြဲၿခားဘဲ စိတ္ေကာင္း ႏွလုံးေကာင္း ထားပါ ။

၂ ။ ေကာင္းေသာ ဣဌာရုံႏွင္႔ ေတြ႔ေသာအခါ လြန္စြာ၀မ္းသာ အားရ ေသာမနႆ ေလာဘမၿဖစ္ပါႏွင္႔ ။

၃။ မေကာင္းေသာ အနိဌာရုံႏွင္႔ ေတြ႔ေသာအခါ၌လည္း ၀မ္းနည္းပက္လက္ မႏွစ္ သက္ေသာေဒါမနႆေဒါသမၿဖစ္ပါႏွင္႔ ။

၄ ။ မိမိပိုင္ မဟုတ္ေသာ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကုိ မတရား ပုိင္ဆုိင္လုိ႔သည္႔ မတရားရယူလုိသည္႔ေလာဘ မထြက္ပါႏွင္႔။ ေရာင္႔ရဲပါ ၊ တင္းတိမ္ပါ

၊ ဆင္းရဲသည္ကုိ ဂုဏ္ယူပါ ။ မတရားခ်မ္းသာတာကုိ ဂုဏ္မယူပါႏွင္႔ ။

၅ ။ သတၱ၀ါတုိ႔ကုိ မညွဥ္းဆဲပါႏွင္႔ ၊ မႏွိပ္စက္ပါႏွင္႔ ၊ကာယ အားၿဖင္႔ ၊ ႏွဳတ္အားၿဖင္႔ ၊စိတ္အားၿဖင္႔မညွဥ္းဆဲပါႏွင္႔။

၆ ။ သတၱ၀ါအားလုံး မိမိႏွင္႔ ထိေတြ႔သိရွိသူ ၊ မိမိႏွင္႔ ထိေတြ႔သိရွိၿခင္း မရွိသူ ၊ မိမိအား ခ်စ္ခင္လုိလားသူ ၊မိမိအား မုန္းတီးစက္ဆုပ္သူ ၊

မိမိအားခ်စ္လည္းမခ်စ္ ၊ မုန္းလည္းမမုန္း အလယ္အလတ္သေဘာရွိသူ အားလုံးအေပၚ သန္႔ရွင္းၾကည္လင္ေသာ

မိမိႏွင္႕ထပ္တူၿဖစ္ေသာ ေမတၱာထားရွိပါ။

၇ ။ လိမ္ညာ မုသားစကားေၿပာၿခင္းမွ ေရွာင္ၾကည္ပါ ။

၈ ။ မည္႔သည္႔စိတ္ၿဖင္႔ ၿဖစ္ေစ ၊ ေကာင္းေစလုိ၍ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ၊ ဆုိးေစလုိ႔၍ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ၊ ဖရုသ၀ါစာတည္းဟူေသာဆဲဆုိၿခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ ။

၉ ။ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ကြဲသြားေအာင္ ကုန္းတုိက္ေသာ ၊ ရန္တုိက္ေပးေသာ ပိသုဏ၀ါစာစကားကုိေရွာင္ၾကဥ္ပါ။

၁၀။ ကေလးသူငယ္မ်ားႏွင္႔ လူဖ်င္းလူေပါ႔တုိ႔ နားေထာင္၍ ေကာင္းရုံသာ ၿဖစ္ေသာ( အနက္အဓိပၸာယ္မရွိ ၊အက်ဳိးမရွိေသာ)

အပ်က္အေခ်ာ္ ေပ်ာ္ရုံသာၿဖစ္ေသာ သမၨပၸလာပစကားကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ ။ ဟုိစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ပါ၀င္ကာ အာလာပ သလႅာပ

ဗရုတ္သုတ္ခမဟုတ္က ဟုတ္ကစကားမ်ား မေၿပာပါႏွင္႔ ။

၁၁။ ဆုိေရးရွိက ဆုိသည္႔စကားကုိ နားခံသာေအာင္ ၊ သေဘာေပါက္လြယ္ေအာင္ သာယာေပ်ာင္းညင္းစြာ ေၿပာဆုိပါ ၊ လူပုံအလယ္တြင္

အရွက္ကြဲေစၿခင္း ၊ ေဒါသတၾကီး ၿပဳမူ ေၿပာဆုိၿခင္းတုိ႔မွေရွာင္ၾကဥ္ပါ ။

၁၂ ။ ငါးပါးသီလကုိ ၿမဲၿမံစြာ က်င္႔ၾကံအားထုတ္ပါ ။

၁၃ ။ သရဏဂုံသုံးပါးကုိ တည္ၿပီးလွ်င္ ဗုဒၶါႏုႆတိ ဘာ၀နာ ၊ ေမတၱာဘာ၀နာကုိပြားပါ ။၀ိ ပႆနာလမ္းသို႔တက္လွမ္း ႏူိင္ပါေစ ။

၁၄ ။ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႕ကုိ ဆည္းကပ္ပါ ။

၁၅ ။ သူေတာ္ေကာင္း တရားတုိ႔ကုိ ၾကားနာမွဳမ်ားပါ ။

၁၆ ။ အစဥ္ ၾကည္လင္ေသာ ေကာင္းေသာ စိတ္ကုိၿမွဳပ္ႏွံထားပါ ။

၁၇ ။ ေလာကုတၱရာတရားေတာ္တြင္ စိတ္ကုိ ၿမွဳပ္ႏွံထားပါ ။

၁၈ ။ * ခႏီ ၱစ သည္းခံၿခင္းတရားကုိ မေမ႔မေလ်ာ႔ေလႏွင္႔ ။

* ရန္ကုိရန္ခ်င္း မတုံႏွင္းႏွင္႔ ။

* ေမတၱာၿဖင္႔သာ ရန္ကုိ ေအာင္ႏူိင္ရာ၏ ။

၁၉ ။ ကာယ ၊ ၀စီ ၊ မေနာအားၿဖင္႔ ၿပဳမွဳလွဳပ္ရွား ေၿပာဆုိမွဳ ၊ ၾကံစည္ေတြးေတာမွဳ မွန္သမွ်သည္ သင္႔မသင္႔ေလ်ာ္မေလ်ာ္ ၊ အခ်ိန္အခါ

ဟုတ္ မဟုတ္ ၊ ေၿပာလွ်င္ဘာၿဖစ္မလဲ ၊မေၿပာလွ်င္ဘာၿဖစ္မလဲ ၊ ဆင္ၿခင္ၿပီးမွ ေၿပာသင္႔၏ ၊ လုပ္သင္႔၏ ၊ စဥ္းစားသင္႔၏ ။

အက်ဳိးအၿပစ္ေ၀ဖန္ၿပီးမွလုပ္သင္႔၏ ။ စိတ္ေနာက္ကုိပါ ၊ အခ်ြန္းမရွိ ၊ ပညာမရွိ မၿပဳမူသင္႔ ။

၂၀ ။ ဇေကာဓေမၼာ ဟူသည္႔အတုိင္း မိမိစိတ္ကုိ ေစာင္႔ထိန္းမွသာ တရားလည္းရ ၊ လူေကာင္း သူေကာင္းလည္းၿဖစ္ ၊ ယခုဘ၀တြင္ေရာ ၊

သံသရာတြင္ပါ ခ်မ္းသာသုခ ရႏူိင္သည္ ။နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း ၊ မဂ္တရား ၊ ဖုိလ္တရားကုိ က်င္႔ၾကံ အားထုတ္ႏူိင္ပါေစ ။

၂၁ ။ စိတ္ကုိ ေမတၱာၿဖင္႔ ထုံမြမ္းပါေလ ။